Offroad-expeditie

De dag begint met een kaart waarop de route maar bij benadering is ingetekend. Doorwaadplaatsen, uitgesleten hellingen, wasbordsporen, afgekoelde lavavelden — wat daartussen ligt, staat op geen enkel blad.

Jij zit in de auto, achter het stuur zit iemand die het spoor kent. Dat is het verschil met de variant waarbij je zelf rijdt: je hoeft de lijn niet zelf te zoeken en kunt naar buiten kijken. Toch blijft het ritme veeleisend. In Syunik, in Vayots Dzor en op weg naar de Azhdahak zijn etappes van vier tot zeven uur normaal, en de laatste tien kilometer naar een bestemming duren geregeld langer dan de honderd ervoor.

Onderweg stoppen we. Bij een pas, omdat het uitzicht erom vraagt. Bij een bron, omdat het water koud is. Bij een klooster dat al duizend jaar op dezelfde plek staat en waarvan de toegangsweg er vandaag slechter bij ligt dan dertig jaar geleden. 's Middags is er zelden een restaurant, dus is er brood, kaas, tomaten en wat het volgende dorp te bieden heeft.

Op afgelegen etappes rijden we met twee voertuigen. Eén auto in een streek zonder bereik en zonder werkplaats binnen honderd kilometer is geen plan maar een hoop. Satellietcommunicatie gaat mee, bergingsmateriaal ook, en allebei zijn al eens nodig geweest.

Inpakken gebeurt 's ochtends bij de auto. Een fototoestel op de achterbank wordt na twee uur wasbordspoor een projectiel, dus losse bagage ligt in de kofferbak en niet naast je. Op de derde dag hoor je aan de vering welke ondergrond eraan komt voordat je hem ziet.

Het wordt stoffig, het wordt schokkerig, en sommige avonden ben je moe zonder een stap gelopen te hebben. Wie liever asfalt heeft, zegt het ons vooraf — dan bouwen we de route om in plaats van hem door te zetten.