Offroad, zelf rijden

Jij zit achter het stuur. Dat is het hele verschil, en het is groter dan het klinkt.

Voor je rijdt een auto met een gids die de route kent en de lijn voordoet. Via de radio komt wat je moet weten: waar de doorwaadplaats ondiep is, welke helling je in de eerste versnelling neemt, wanneer het loont om lucht uit de banden te laten. De rest doe jij. Na twee dagen lees je het spoor anders dan op de eerste ochtend, en dat is de eigenlijke reden waarom mensen deze variant boeken.

De routes lopen door Syunik, Vayots Dzor en Aragatsotn. Grind, wasbord, uitgesleten geulen, beekdoorwaadplaatsen die afhankelijk van de sneeuwsmelt tot de naaf reiken. Er zijn dagen van veertig kilometer en dagen van tweehonderd. Die veertig zijn meestal de lange.

Voor de eerste etappe volgt een briefing bij de auto: reductiebak en differentieelslot, de handgebaren voor de colonne, de afstand tot je voorganger en de bergingsband — de brede band waarmee de ene auto de andere uit de modder trekt. Heb je nog nooit in het terrein gereden, dan krijg je de eerste kilometers op eenvoudige ondergrond en niemand die achter je aandringt.

Wat we niet doen: je overhalen tot een passage die je jezelf niet toevertrouwt. Op moeilijke plekken rijdt de gids jouw auto erover als je dat wilt; dat hoort bij de afspraak. Omgekeerd geldt: negeer je de aangegeven lijn, dan rijd je de rest van de reis achter ons.

We overnachten in gastenverblijven, op de langere routes ook in een tent. 's Avonds staat de auto stoffig voor de deur, en bij elke kras weet je waar hij vandaan komt.

Tanken hoort bij de planning. Tussen twee pompen ligt in Syunik soms tweehonderd kilometer, en de laatste voor een hooglandetappe is die ertoe doet. Reservewiel, jerrycan en compressor gaan mee; wie bij de briefing luistert, weet op de derde dag waar ze liggen zonder te vragen.

Rijbewijs B volstaat. Terreinervaring is welkom, maar geen voorwaarde. Geduld wel.