Enduro & buggy

Twee voertuigen, één principe: weinig kilometers, veel ondergrond.

De routes lopen over veldwegen, bospaden en droge beekbeddingen. Bij Garni door open canyonland met basaltwanden, bij Dilijan door bos dat in de zomer vochtig is en het stof opslokt. Yeghvard ligt daartussen, vlakker en sneller. De buggy is tweezits, heeft een rolkooi en gordels en vergeeft meer dan een motor. Je rijdt zelf, na een instructie en achter een gids die het tempo bepaalt.

De enduro is de zwaardere variant. Hij vraagt dat je staand kunt rijden als het ruw wordt, en dat een doorslippend achterwiel je niet laat schrikken. Wie nog nooit een terreinmotor heeft bewogen, begint beter met de buggy. Dat is de ervaring uit tochten die eerder eindigden dan gepland.

Een halve dag is de gebruikelijke lengte, en langer wil je niet. Na drie uur op losse ondergrond zijn onderarmen en nek eerlijk moe, en moeë mensen maken in het terrein de dure fouten.

Stof hoort erbij. In juli en augustus hangt het na elke bocht minutenlang in de lucht, daarom rijden we op afstand en nooit naast elkaar. Na regen wordt de bosbodem bij Dilijan glad — dat is leuk en het verdubbelt de remweg, waarom de gids dan uit zichzelf langzamer gaat.

Voor de start nemen we rem, bandenspanning en gashendel door, en de eerste meters rijd je op een vrij stuk voordat het de piste op gaat. Merk je daar dat de enduro te veel is, dan stap je meteen over op de buggy en niet pas na twee kilometer in het bos.

Helm, handschoenen en bril verzorgen wij. Meenemen moet je kleding die je daarna wast, en de bereidheid om het eerste halfuur langzamer te rijden dan je zou kunnen. Wie zich daaraan houdt, rijdt aan het eind sneller dan wie dat niet deed.