Dagwandeling

Je komt bij een steenmannetje langs het pad, en daarachter houdt de markering op. Vanaf dat punt volg je een herderspad, en herderspaden gaan waar schapen heen moeten. Jouw doel ligt ergens anders, en aan de grond zie je het verschil niet. Daarom loop je hier met iemand die het kent.

Een wandeldag begint vroeg, meestal rond zes uur, omdat zich in juli en augustus vanaf de vroege middag onweer opbouwt boven de kammen. Vijf tot zeven uur is de gebruikelijke lengte, met pauzes en zonder haast. De routes lopen door de kloof bij Garni over basaltpuin omlaag naar de rivier, door het bos bij Dilijan waar de bodem zacht is en het zicht kort, of over de open hoogweiden in Aragatsotn, waar je drie uur lang alles ziet wat nog komt.

Op de almen leven kuddebeschermingshonden. Ze zijn groot, ze komen op je af, en ze blaffen lang voordat je de herder ziet. Wat dan helpt: blijven staan, niet wegrennen, geen hand uitsteken, wachten tot de gids voorgaat en roept. Na twee minuten is de zaak afgedaan. Wegrennen maakt het erger, en dat is het enige punt waarop we in de briefing streng zijn.

Onderweg is er niets te koop. Tussen vertrek en terugkeer ligt geen dorp, geen kiosk en meestal ook geen bereik. Water vul je bij bronnen die de gids kent; in de nazomer lopen ze niet allemaal meer.

's Middags wordt gegeten waar schaduw is, en schaduw is in het Armeense hoogland schaars. Soms komt hij van een rotsblok, soms van de enige wilg bij de beek.

Voor de start leggen we een omkeertijd vast. Die vooraf kennen bespaart de discussie boven. Halen we het punt niet op tijd, dan keren we om — de afdaling over los puin in de schemering is de reden waarom die regel bestaat.

's Avonds sta je weer bij de auto. Dat is het verschil met een meerdaagse trektocht: je draagt alleen wat je die ene dag nodig hebt, en je slaapt in een bed.