Paardrijden

Het paard blijft staan voordat je merkt waarom. Twee passen verder ligt een steenplaat schuin in de helling, nat van smeltwater. Armeense bergpaarden zijn klein, taai en vastvoetig, en ze kennen de ondergrond beter dan elke ruiter die er voor het eerst op zit.

Er wordt gereden in het hoogland van Aragatsotn, over de weiden onder de Aragats. Het bos houdt hier op; wat blijft is rots, kort gras en sneeuwvelden die tot in de zomer standhouden. Vanuit het zadel zie je verder dan vanuit de auto, omdat je hoger zit en langzamer bent.

Voorkennis heb je niet nodig. Voor het opstijgen wordt toegewezen welk paard bij wie past; de rijgids gaat daarbij af op wat je hem over jezelf vertelt en op de eerste twintig meter. Heb je nog nooit in het zadel gezeten, dan krijg je het rustigste dier en ga je het eerste uur stapvoets.

Bergaf wordt niet gereden maar losgelaten: lange teugels, gewicht in het midden, het paard zoekt zelf zijn tred. De eerste keer voelt dat verkeerd, en het is de belangrijkste handeling van de dag.

Vier tot zeven uur in het zadel is een lichamelijke aangelegenheid, ook al zit je. Binnenbenen en onderrug melden zich op de tweede dag duidelijker dan op de eerste. Een lange broek zonder binnennaad bespaart je de onaangenaamste helft daarvan.

Voor de omgang met het dier geldt: nooit achter een paard langs lopen zonder het aan te spreken, afstand houden tot het voorste paard, niet plotseling afstijgen. Helmen worden verstrekt en gedragen. Vergeet je dat allemaal op het erf, dan zegt de rijgids het de eerste keer vriendelijk en de tweede keer kort.

's Middags wordt afgezadeld. De paarden grazen, jij ligt in het gras, en een uur lang gebeurt er niets. Daarna gaat het terug, meestal langs een andere weg dan heen — welke, hangt ervan af waar de kuddes staan.