Meerdaagse trektocht

De route volgt het water. Bepalend is de reeks bronnen die in augustus nog lopen; lengte en lijn schikken zich daarnaar. Al het andere aan een meerdaagse tocht in Syunik of Vayots Dzor kun je verschuiven, die volgorde niet.

Je draagt zelf. Slaapzak, matje, kleding om te wisselen, drie liter water voor het stuk tussen twee bronnen, plus jouw deel van tent en proviand. Twaalf tot vijftien kilo komt zo bij elkaar, en je merkt het pas bij de derde klim van de dag.

De etappes zijn kort en de dagen lang. Twaalf tot achttien kilometer klinkt als een ochtend; over puin, zonder pad en met bagage worden het zes tot acht uur. Daartussen liggen passen waar de wind staat en dalbodems waar het om vier uur 's middags al schaduw is.

Er wordt in een tent overnacht, af en toe bij een herdersfamilie die de zomer boven op de alm doorbrengt. De kampplek wordt gekozen naar wind en water: niet op de kam, niet in de beekbedding, niet onder de enige boom in de wijde omtrek. Dat kost je soms de betere foto en bespaart je de nacht waarin het tentdoek tegen je gezicht slaat.

Mobiel bereik is er over grote delen van de route niet. We voeren satellietcommunicatie mee, en het dagplan ligt voor vertrek bij iemand die niet meegaat.

's Avonds is het stil op een manier die in Europa zeldzaam is geworden. Geen verkeer op de achtergrond, geen vliegtuig, alleen wind en op een gegeven moment schapenbellen twee dalen verderop. De eerste nacht word je daarvan wakker, omdat je oor iets zoekt wat er niet is.

Na de tweede dag verschuift er iets. De klok verliest aan betekenis; je kijkt in plaats daarvan naar de lucht en naar de volgende zadel. Onder drie dagen gebeurt dat niet, en daarom beginnen onze tochten pas daar.