Grind
Garni-kloof, KotaykNatuur
Dagtocht
Garni-kloof & Symfonie der Stenen
Garni-kloof, Kotayk — Te voet naar de basaltorgelpijpen, omhoog naar tempel en grotklooster
vanaf€ 155per persoon, bij 5 reizigers
Explorer
Terug naar alle reizen
Een wandeldag voor liefhebbers van geologie en geschiedenis: we beginnen bij de heidense tempel van Garni, hoog op zijn rotsuitloper boven de kloof, en dalen dan te voet af naar de rivier de Azat. Daar opent zich de „Symfonie der Stenen“ — een wand van duizenden zeshoekige basaltzuilen, sommige tot 50 meter hoog, opgesteld als de pijpen van een reusachtig orgel. Terug op het plateau voert de rit verder naar het klooster Geghard, gesticht in de 4e eeuw bij een heilige bron en deels rechtstreeks uit de rots gehouwen — UNESCO-werelderfgoed. Een dag van wandelschoenen, steen en geloof, helemaal zonder haast.
01Routeprofiel
Negentig kilometer asfalt en één afdaling naar de Azat
De daglus meet negentig kilometer, en ruim twee uur daarvan zit je in de wagen. Al het andere is voor je benen — vandaar moeilijkheidsgraad 2 van 5, terwijl geen meter ervan zwaar terrein is. De H-3 verlaat Jerevan op ongeveer 990 meter, loopt achtentwintig geasfalteerde kilometer oostwaarts en stopt voorlopig op het rotsplateau dat Garni Tempel en Vesting draagt, ongeveer 1.400 meter hoog. Onder de rand ligt de Azat. Daar beneden speelt de dag zich af.
Het pad begint achter de tempel: ongeveer twee kilometer tot aan de rivier, met honderd tot honderdzeventig hoogtemeters tussen plateau en dalbodem, afhankelijk van welke opname je volgt. Naar beneden reken je een half uur; de hele ronde inclusief terugweg staat genoteerd als vier tot zes kilometer en net geen twee uur zuivere looptijd. Een alpine route is dit niet. Ruim de helft gaat over een onverharde weg, de rest is smal pad over los gesteente, een paar meter daarvan even steil. Beneden kruist een oude brug met één boog het water, en daarachter hangt de wand van de Symfonie der Stenen boven de rivier.
Te voet hoeft het allemaal niet, en juist daar maakt deze dag zijn keuze. Vanaf het dorp loopt ook een toegangsweg dezelfde kloof in: één tot twee kilometer grind zodra het asfalt ophoudt. Na een regendag wordt de leem week en trekt hij de wielen in de sporen die er al liggen — dan stuur je vroeg en gelijkmatig in plaats van achteraf bij te sturen; droog valt het stuk nauwelijks op. Onze wagens rijden hem langzaam, want het spoor is te smal voor twee naast elkaar, en staan daarna beneden bij de rivier. Loop je in plaats daarvan, dan hoor je de motor tweemaal kort en daarna alleen nog het water. Meer rijtechniek vraagt de dag niet: geen lage gearing, geen verlaagde bandenspanning, geen doorwaadbare plaats. Er wordt gelopen omdat de weg de kloof in de inhoud van deze dag is en niet de vervanging van een rit die er niet zou zijn.
Na de klim stapt de dag weer in de wagen. De weg blijft geasfalteerd en volgt de Azat verder stroomopwaarts: tien kilometer, aan het eind vierhonderd meter hoger dan het tempelplateau, en daar staat Klooster Geghard op 1.800 meter, het hoogste punt van de dag. Ook hier wordt geklommen, maar over treden en naar kamers die je alleen te voet betreedt. ’s Avonds rijdt de wagen in ongeveer vijftig minuten terug naar de stad. Er gaan hoogstens acht gasten mee, en de pagina over de vloot laat zien welk voertuig daarvoor klaarstaat. Er wordt gereden van april tot november.
02Het verloop
De dag tussen Garni, de basaltwand en Geghard
Tempel van Garni, Symfonie der Stenen & Geghard
Van Jerevan naar de heidense tempel van Garni, daarna te voet de kloof in naar de Symfonie der Stenen — reusachtige zeshoekige basaltzuilen boven de Azat. Terug langs de tempel, verder naar het rotsklooster Geghard.
Het rijden gebeurt in korte stukken: achtentwintig kilometer vanuit Jerevan naar het plateau van Garni, de toegangsweg de kloof in en weer omhoog, tien kilometer stroomopwaarts naar Geghard, en ’s avonds ongeveer vijftig minuten terug — samen negentig kilometer, ruim twee uur achter het stuur. De ochtend is van het pad: van de tempel omlaag naar de Azat, tijd bij de basaltwand, dezelfde lijn weer omhoog. Die toegangsweg blijft berijdbaar en wordt ook gereden; er wordt gelopen omdat de afdaling het doel van deze dag is. De middag is van de rotsketel op 1.800 meter: koele kamers, treden in plaats van een helling.
90 km · Rijtijd 2 h · Hoogte 990 → 990 m · hoogste punt 1.800 m
03Onderweg
Hoogtepunten op deze route
04Voorbereiding
Schoenen, water en vragen over de wandeldag bij Garni
Paklijst
- Wandelschoenen met stevige, geprofileerde zool; het pad loopt over los gesteente
- Minstens anderhalve liter water, in hartje zomer meer
- Hoed en zonnebrand: in de kloof is weinig schaduw
- Een licht jack voor de wind bovenop en de koude rotskamers
- Stokken, als je knieën bergaf of je adem bergop je zorgen baren
- Kleding die op het kloosterterrein schouders en knieën bedekt
- Regenkleding in april, mei en november — natte rots wordt glad
- Een kleine rugzak, zodat je handen bij de afdaling vrij blijven
- Je rijbewijs, als je de etappes zelf wilt rijden
Vragen over deze reis
F.01Waarom lopen we omlaag als er een weg tot aan de basaltwand loopt?
Omdat het lopen het programma is. De toegangsweg bestaat, hij is één tot twee kilometer lang, en onze wagens rijden hem ook: beneden bij de rivier staat de auto met water, jassen en alles wat op je rug hindert. Maar dat zijn twintig minuten rijden, heen en terug bij elkaar. Te voet worden daar de uren van waaromheen deze dag is gebouwd, en daartussen ligt de kloof zelf: de rivier, de oude brug, de blik terug omhoog naar de tempelrand. Vanaf de bijrijdersstoel krijg je daar het minste van mee. De wagen staat daar toch al — om water en jassen achter te laten, niet als kortere weg.
F.02Hoe zwaar is de weg terug omhoog uit de kloof?
Het is het enige deel van de dag dat conditie vraagt. Omhoog zijn het dezelfde twee kilometer en dezelfde honderd tot honderdzeventig hoogtemeters als omlaag, alleen andersom; opnames van de hele ronde tellen op tot tweehonderd à driehonderdveertig hoogtemeters, omdat het pad meermaals stijgt en daalt. Wie regelmatig wandelt, redt dit zonder voorbereiding. Het verschil zit niet in de helling maar in het tijdstip: in juli en augustus brandt de middagzon in de kloof, dus leggen we de afdaling vroeg. In april of oktober is dezelfde klim een aangenaam uur. Korte pauzes in de schaduw van de wand kosten het dagprogramma niets.
F.03Waarom loopt deze dag alleen van april tot november?
Omdat niet de weg de grens stelt, maar het pad. Tempel en klooster zijn het hele jaar toegankelijk, en de weg ernaartoe is over de hele lengte verhard en wordt ook in de winter gereden; op het laatste stuk bergop komt er dan hooguit gladheid bij. Met het pad ligt het anders: tussen de wanden valt weinig zon, nattigheid en ijs houden er langer stand dan boven, en een afdaling over bevroren los gesteente heeft niets meer van een wandeling. Daarom noemt de feitenkaart april tot november. Wil je Garni en Geghard in januari zien, dan bereik je ze nog steeds — alleen van boven in plaats van beneden.
Deze route rijden
Vraag deze reis aan
Vaste data of je eigen moment — begeleid of als zelfrijder. We reageren persoonlijk.