Wildernis-kamperen

Je zet je tent op voordat de zon achter de kam zakt. In halfdonker terrein belanden haringen betrouwbaar in de verkeerde ondergrond, en een tent die om elf uur 's avonds moet worden verplaatst, houdt de hele kampplek wakker.

Dit is kamperen met voertuig. Tent, brander, waterjerrycan, koelbox en stoelen gaan mee, en dat verandert alles ten opzichte van een trektocht: je draagt niets, je hebt 's avonds ruimte, en op de tweede dag kun je besluiten dat de plek van gisteren beter was. Daar staat tegenover dat je staat waar een auto kan komen, en dat zijn niet de meest afgelegen plekken van het land.

De plek wordt gekozen naar wind, water en afvoer. Een vlakke zadel ziet er goed uit en is 's nachts de tochtigste plek in de wijde omtrek. Een beekbedding is vlak en droog en kan dat in een onweersnacht binnen een uur ophouden te zijn. Daarom staan we meestal hellingopwaarts achter een rug, met de ingang van het dal af.

Er wordt buiten gekookt en op afstand van de tent. Een gasbrander in het voortentje is de klassieke manier om je met koolmonoxide te vergiftigen, en tentdoek brandt sneller dan al het andere op de kampplek. Wat ruikt — restjes, verpakkingen, tandpasta — gaat 's nachts de auto in.

Op de zomerweiden in Syunik en Vayots Dzor staan kuddes, en bij de kuddes staan herdershonden. We zoeken de plek op afstand van stallen en drinkbakken, en als er 's avonds iemand langskomt en iets zegt, verhuizen we. Dat gebeurt zelden en was elke keer juist.

's Ochtends is de binnenwand van de tent nat. Condens is geen lekkage, het is de nacht die in het doek staat, en het verdwijnt als de tent een half uur open in de zon staat. Pak je hem vochtig in, dan ruik je dat de volgende avond bij het opzetten.