Fotografietour

Je plant deze dag achterstevoren. Eerst staat vast welk motief op welk tijdstip welk licht krijgt, en daaruit volgt wanneer je opstaat en hoe lang er wordt gereden. Die volgorde scheidt een fototour van een reis met camera.

Bruikbaar licht is er op twee momenten van de dag, en beide zijn kort: een goed uur na zonsopgang en een krap uur voor zonsondergang. Daartussen staat de zon hoog, het contrast trekt uit elkaar en landschap ziet er vlak uit. Die middaguren gebruiken we voor de rit naar de volgende plek, voor binnenruimten in kloosters of voor details waar hard licht niets uitmaakt.

Bewolkte lucht is de meevaller die bijna niemand inplant. De rode kliffen in Vayots Dzor tekenen onder een gesloten wolkendek netjes door, terwijl ze bij zon bovenin uitbranden en onderin dichtlopen. Er wordt daarom zelden vanwege wolken verschoven en vaak vanwege wind — wind maakt lange belichtingen onmogelijk en draagt stof in elk open huis.

Objectieven worden in de auto gewisseld, met dichte deur. Het stof in het Armeense hoogland is fijn en droog, en het zet zich achterin het huis op de sensor af; zichtbaar wordt het pas thuis, bij elke lichte lucht, als grijze puntjes.

De blik door de zoeker neemt je het zijdelings zien af. Het meest voorkomende ongeval in deze categorie is de stap achteruit om meer in beeld te krijgen. Daarom zeggen we op elke blootgestelde standplaats waar de rand ligt, en gaan we daar staan waar hij niet is.

Een statief neemt bijna iedereen mee, en de helft laat het in de auto. Bij twee seconden belichting in een kloosterinterieur beslist het over het beeld, en in de schemering op het hoogland net zo goed.

Rijtijden zijn de prijs van deze tour. Tussen twee bruikbare motieven ligt in Syunik geregeld drie uur piste, en daarna wacht je er nog twee op het licht.