Wijngoed & druivenoogst

Om zeven uur staat de eerste kist al halfvol bij de stok, en de mensen die hem hebben gevuld, zijn er sinds half zes. Niemand begroet je lang; iemand wijst naar een lege kist, drukt je een schaar in de hand en gaat terug zijn rij in.

Er wordt in september en oktober geoogst, en wanneer precies, beslist niet de kalender maar een meting. De wijnmaker loopt een paar dagen ervoor door de rijen, proeft bessen, meet het suikergehalte en noemt dan een datum die nog twee dagen kan verschuiven. Daarom noemen we je daarvoor een tijdvenster dat op korte termijn nog kan schuiven.

Het werk zelf is snel uitgelegd en langzaam geleerd. Een schaar, een hand aan de steel, één knip, de tros in de emmer, rot en groen goed blijft hangen. Na twintig minuten heb je het door. Na twee uur merk je dat de rijen in Areni op meer dan duizend meter liggen en dat de zon daar anders staat dan thuis.

Je handen worden plakkerig en blijven het. Most droogt op de huid tot een laag waaraan alles blijft hangen — stof, bladeren, wespen. Wespen zijn de reden waarom volle kisten meteen worden weggedragen; ze gaan af op wat op de grond uitloopt.

's Middags wordt op de binnenplaats gegeten, meestal in de schaduw van de loods, meestal te veel. Daarna gaat het niet terug de rijen in. Het gaat de kelder in: de druiven van de ochtend lopen over de sorteertafel, en daar wordt eruit gehaald wat jij over het hoofd hebt gezien. Dat is onaangenaam eerlijk en het moment waarop de meesten begrijpen waarom er schoon wordt geoogst.

Aan het eind proef je de wijn van vorig jaar uit dezelfde kelder. De jaargang waaraan jij hebt meegewerkt, is op zijn vroegst volgende zomer drinkbaar, en die fles krijg je hier niet mee.

Twaalf kilo weegt een volle kist. Je draagt hem op een ochtend misschien dertig keer, en de volgende dag weet je precies welke spieren daarbij betrokken waren.