Urbex-verkenning

Onder de zolen knerpt glas, en dat is het geluid dat je je achteraf herinnert. In een leeg gebouw zijn er geen geluiden behalve die je zelf maakt.

Byurakan, Arzni, Gjoemri, Dsegh. Vier plekken die weinig gemeen hebben behalve wat er leegstaat. Wat we precies betreden, wordt voor elke afspraak vooraf geregeld: we gaan alleen daarheen waar de toegang geregeld is, en laten weg wat gesloten is. Dat beperkt de keuze en is de voorwaarde waaronder deze activiteit überhaupt bestaat.

Fotograferen is de belangrijkste reden waarom mensen meegaan, en het lastigste deel. Er is geen stroom, dus geen licht behalve wat door raamopeningen binnenvalt. Dat betekent lange sluitertijden, en lange sluitertijden betekenen iets om op te steunen. Een klein statief of een stevige vensterbank maakt het verschil tussen een beeld en een bewijsfoto.

De vloer is het eigenlijke gevaar. Betonvloeren hebben gaten die onder stof liggen, trappen hebben hun leuningen verloren, en hout dat dertig jaar vochtig heeft gestaan, draagt niet alleen maar omdat het op hout lijkt. We lopen langs de wanden, omdat de oplegging aan de rand zit en het midden van de ruimte het eerst bezwijkt. Verdiepingen met een doorhangend plafond betreden we niet; dat kondigt de gids aan, en daarna gaat er niemand meer naar binnen.

Hoofdlamp in plaats van telefoon. Een telefoon in je hand kost je de hand die je nodig hebt om je vast te houden, en gaat het eerst kapot.

Overal geldt hetzelfde: we nemen niets mee en we laten niets achter. Geen souvenir, geen opengebroken deur, geen markering op een muur. Wat hier staat, staat al tientallen jaren zonder toezicht, en het is er nog omdat tot nu toe genoeg mensen zich eraan hebben gehouden.

Na vier uur ben je stoffig, en dat stof ruikt anders dan buiten. Niemand kan het goed beschrijven, iedereen heeft het gemerkt.