Snowkiten

De kite ligt in de sneeuw, de lijnen zijn uitgelegd en strak, en het eerste halfuur bestaat eruit hem precies daar te laten. Waar hij in het windvenster trekt en waar niet, leer je staand, voordat je ski's of een board onderbindt.

Shirak is daarvoor gemaakt. De hoogvlakte ligt open en vlak, in de winter onder een gesloten sneeuwdek, en de wind komt over kilometers zonder hindernis aan.

Het verschil met al het andere in de sneeuw: je rijdt ook bergop. De trek komt schuin van boven, dus er is geen dalstation en geen richting waarheen je aan het eind terug moet. Een rondje is een lus, en die eindigt waar je hem bent begonnen.

Het eerste uur is grondwerk. Kite starten, in het windvenster houden, neerleggen, opnieuw starten. Dat ziet er van buiten saai uit en bepaalt hoe de rest van de dag verloopt. Daarna komen de planken erbij, en de eerste meters rijd je dwars op de wind, omdat dat de vergevende richting is.

De snelontkoppeling oefen je voordat je hem nodig hebt: één greep, en de kite heeft binnen twee seconden geen trek meer. Daarna komt de afstand — tussen twee kiters minstens twee lijnlengtes, en niemand staat in de windrichting achter een startend scherm.

Een neergelegde kite wordt met sneeuw verzwaard. Dat klinkt bijzaak, tot er een over de vlakte wegtrekt en twee mensen er dwars door de diepe sneeuw achteraan lopen.

Koud krijg je het ondanks de beweging. De rijwind komt bij de wind, de handen werken voortdurend boven aan de bar, en handschoenen die eenmaal nat zijn, blijven dat de rest van de dag. Neem een tweede paar mee, droog en in de binnenzak.

Aan het eind van de eerste dag rijd je korte slagen en val je vaak. Op de tweede houd je op naar de kite te kijken en begin je de sneeuw voor je te lezen.