Schaatsen

Aan het Sevanmeer bevriest in de winter veel, maar niet gelijkmatig, en daarom sturen we je niet het meeroppervlak op. Er wordt geschaatst op een geprepareerde baan bij de oever, met rand, met licht en met iemand die de dikte kent.

Het meer ligt er niettemin naast. Op heldere winterdagen is het wit tot de overkant, de wind komt zonder hindernis over het open oppervlak, en tegen drie uur 's middags staat het licht vlak boven het ijs.

De zaak zelf stelt geen eisen. Kun je schaatsen, dan schaats je. Kun je het niet, dan breng je de eerste twintig minuten aan de rand door en het resterende uur niet meer daar. Kinderen leren het sneller dan hun ouders, wat geregeld voor goed humeur bij de verkeerden zorgt.

Langer dan twee uur houdt vrijwel niemand het uit. Koude voeten komen eerder dan moeë benen, omdat schaatsen strak zitten en strakke schoenen slecht doorbloeden. Een tweede paar sokken helpt daar niet tegen; een droog paar wel.

Handschoenen zijn bij ons verplicht, en de reden is onromantisch: bij een val komen de handen het eerst neer, en op een ijsvlakte bewegen vreemde ijzers. Voor kinderen en beginners liggen helmen klaar.

Dooi beëindigt het bedrijf sneller dan vorst het weer opbouwt. Stijgt de temperatuur meerdere dagen, dan wordt de baan zacht, en dan gaat de afspraak niet door. In januari en februari gebeurt dat zelden, in maart geregeld. We vragen dan de dag ervoor na of de baan nog draagt, en laten het je weten voordat je vertrekt.

Wat deze middag onderscheidt van een ijsbaan thuis, is de omgeving: geen muziekprogramma, geen mensenmassa, maar wel de wind van het meer, die je eerder naar binnen drijft dan je had gepland. Daarna is er in het dorp hete thee, en die is op een februarimiddag aan het Sevanmeer meer waard dan hij kost.