Freeride & toerskiën

Het stijgspoor loopt in flauwe bochten de helling op, en wie het legt, denkt daarbij al aan de afdaling ernaast. Bij heliskiën brengt een toestel je omhoog. Hier heb je voor dezelfde afdaling drie uur nodig, en dat verandert alles aan wat je onderweg opmerkt.

Onder de ski's zitten vellen. Ze grijpen naar voren en glijden naar achteren, je loopt dus in plaats van te klimmen. Op het snowboard werkt dat met een splitboard dat zich voor de beklimming in twee helften deelt. Beide laat de gids je voor de eerste meter zien; slecht opgeplakte vellen laten halverwege los, en dan staat de hele groep in de helling.

Het tempo bepaalt de langzaamste. Een groep die uit elkaar trekt, is op de helling geen groep meer, en dat merk je op het moment dat de voorste boven al afkoelt terwijl de laatste nog drie bochten lager loopt.

Waar het heen gaat, wordt 's ochtends besloten en op de helling nog eens getoetst. Doorslaggevend zijn hellingshoek, expositie en wat wind en verse sneeuw van de laatste dagen hebben aangericht. Na harde wind ligt windgetransporteerde sneeuw waar eerder geen lag — meestal juist in de kommen die van onderaf het aanlokkelijkst lijken. Dan rijden we vlakker en minder mooi, of we wachten een dag. Die beslissing valt 's ochtends aan de ontbijttafel en een uur later nog eens bij de instap, als de helling voor je ligt.

Voor de eerste beklimming volgt een zoekoefening met de lawinepieper. Die kost je een stuk van de ochtend en vindt ook plaats als iedereen beweert het te kunnen.

Boven wordt omgebouwd: vellen eraf, binding omzetten, rugzak dicht, handschoenen wisselen. Vijf minuten waarin je afkoelt — daarom gaat de jas er vooraf aan.

De afdaling duurt dan tien minuten. Drie uur stijgen voor tien minuten sneeuw: de rekening klopt alleen als de beklimming meetelt, en daarom staat die hier zo uitvoerig.