Paratrike

Een paratrike is een schermvlieger met motor en drie wielen. Dat klinkt geïmproviseerd en is het tegendeel: doordat de aandrijving meevliegt, is er geen helling nodig, geen aanloop en geen thermiek — dus geen warme lucht die vanzelf opstijgt. Een vlak veld volstaat, en die zijn er genoeg bij het Azat-stuwmeer en rond het Sevanmeer.

Je zit vastgegespt in een stoel, een piloot stuurt. De motor slaat aan, de trike rolt over het droge gras, hobbelt, gaat sneller, en dan houdt het hobbelen gewoon op. Die overgang is het moment waarvoor de meesten dit boeken.

Boven is het luider dan bij een schermvlieger — een propeller achter je is geen stil apparaat. Daar staat tegenover dat je meebepaalt waar het heen gaat, in plaats van af te wachten wat de wind aanbiedt. Er wordt laag gevlogen, honderd tot tweehonderd meter boven de grond, en van die hoogte zie je dingen die vanuit een vliegtuig verdwijnen: irrigatiegreppels, kuddes, ruïnes zonder naam, de schaduw van je eigen scherm op het veld.

Er wordt vroeg in de ochtend gevlogen of in de laatste twee uur voor zonsondergang. Daartussen staat de lucht niet stil maar kookt: opstijgende lucht boven opgewarmde grond maakt de vlucht hobbelig en de landing onnodig ingewikkeld. Een afspraak rond het middaguur komt daarom niet eens tot stand.

De twee uur in het programma zijn geen vliegtijd. Opbouw, controle voor de vlucht, wachten op rustige lucht en afbouw horen erbij. Houd daar rekening mee als je weinig tijd hebt — de start richt zich naar de wind, niet naar de klok.

Fotograferen mag, maar alleen met een geborgde camera. Een polsband of lus is voorwaarde, want alles wat uit de stoel valt, kan in de propeller achter je terechtkomen. Om dezelfde reden blijven mutsen onder de helm en sjaals in de tas.

Heb je ooit onder een schermvlieger gehangen, dan merk je het verschil meteen: meer controle, minder stilte.