Tandemparagliding

De startplek ligt op een helling boven het Sevanmeer, en het eerste wat je daar doet, is wachten. Op wind uit de juiste richting, op de juiste sterkte, op het moment waarop de piloot zegt dat het kan. Soms duurt dat tien minuten. Soms pakt de piloot weer in.

Dan gaat alles snel. Het scherm wordt uitgelegd, de lijnen worden gesorteerd, het gordel zit, en de piloot achter je zegt: lopen. Drie, vier, vijf passen de helling af, en ergens daartussen houdt de grond op belangrijk te zijn. De overgang is minder spectaculair dan de meesten verwachten — geen sprong, geen ruk, alleen een punt waarop je benen in het niets trappen.

Daarna is het stil. Een schermvlieger heeft geen motor; je hoort de wind in de lijnen en verder weinig. Onder je ligt het meer, in het vroege voorjaar nog met ijsranden in de baaien, in augustus diepblauw tot de horizon. De hellingen zijn kaal en de kleuren wisselen om de paar weken. Neem je een camera mee, bind hem vast; wat van deze hoogte valt, vindt niemand terug.

Een tandemvlucht duurt doorgaans zo'n twintig minuten. Dat klinkt kort en is meestal genoeg, want in de lucht verstrijkt de tijd anders en je maag praat in bochten mee. Wil je rust in plaats van acrobatiek, zeg het voor de start. Boven wordt daarover niet meer onderhandeld.

Er wordt geland op een vlakke weide, zittend of op de voeten, afhankelijk van hoe de piloot aanvliegt. Allebei is normaal. Bij het neerkomen blijf je zitten tot het scherm achter je op de grond ligt — een half staande kap trekt nog één keer aan, en precies daar verzwikken de meeste enkels.

Er wordt uitsluitend tandem gevlogen met een bevoegde piloot. Jij stuurt niets en hoeft niets te kunnen — behalve een paar passen lopen en op aanwijzing stoppen met remmen.