Heteluchtballon

Een ballonvaart begint in het donker. Je staat op een veld bij Garni, het is koud, een ventilator dreunt, en uit een hoop stof wordt in twintig minuten iets dat groter is dan het huis ernaast. Dat deel is onfotogeniek en de moeite waarder dan de beelden erna doen vermoeden.

Dan brandt de brander, de ballon richt zich op, de mand kantelt omhoog, en je stapt in over een rand die voor korte benen onhandig is. De start zelf merk je nauwelijks. Er is geen ruk en geen versnelling — de grond gaat gewoon weg, en de eerste blik omlaag komt een seconde te laat.

Boven de kloof van Garni is de ochtendlucht vaak gelaagd: mist in de rivierbedding beneden, helder zicht tot de bergen daarboven. Een ballon vaart met de wind mee, dus er is geen programma. Waar je komt, bepaalt de luchtlaag waarin de piloot stijgt of daalt. Tussen twee branderstoten is het volkomen stil, en die stilte is de reden waarom mensen de vroege wekker op de koop toe nemen. Daarna werkt de vlam weer boven je, dicht genoeg om in je nek te voelen; op een koude ochtend is dat de warmste plek in de omtrek.

Er wordt geland waar het kan: op een stoppelveld, aan een landweg, soms in de rand van een akker. De volgauto is de hele vaart over landwegen achteraan gereden en pikt je op. Bij het neerkomen kantelt de mand vaak — daar zijn de handgrepen voor, en vooraf volgt een instructie die je serieus moet nemen.

Reken op drie tot vier uur: opbouw, vaart, landing, afbouw. Tel niet alleen de vaartijd; het opvouwen van de ballon duurt langer dan het lijkt, en iedereen helpt mee.

En het meest waarschijnlijke verloop in voorjaar en najaar: je staat op het veld en vaart niet, omdat de wind te sterk is.