Motoravontuur

Armenië is geen land voor snelwegen, en juist daarom is het er een voor motoren. Tussen twee passen ligt zelden meer dan veertig kilometer, het wegdek wisselt zonder waarschuwing van vers asfalt naar opengebroken beton, en achter elk dorp ligt een bocht die je niet ziet aankomen.

Er wordt begeleid gereden, in een kleine groep. Een volgauto neemt bagage, gereedschap en de onderdelen mee die je in een bergdorp niet krijgt. Dat verandert het karakter van de reis: je rijdt op een lichte motor in plaats van met volgepakte koffers, en als een dag niet loopt, is er een plek in de auto vrij.

De etappes worden kort gehouden. Twee- tot driehonderd kilometer klinkt weinig en is dat hier niet. Er wordt veel gestopt, omdat er voortdurend iets tussenkomt: een klooster boven de weg, een herder met vierhonderd schapen, een wegopbreking zonder omleiding.

Wat het land je niet schenkt, is de staat van de weg. Kuilen liggen niet aan de kant maar in de ideale lijn. Koeien staan ook op hoofdwegen, honden schieten zonder waarschuwing weg, en tegenliggers halen graag in de bocht in. Daarom rijden we niet 's nachts, en daarom geldt op elke etappe: rijden op zicht, altijd.

De routes wisselen met het weer en de wegwerkzaamheden. Wat gisteren een goede passweg was, kan vandaag een grindpad zijn, en dat merk je bij aankomst. Zeg het bij het boeken als je alleen asfalt wilt — dan bouwen we de route daarnaar.

We overnachten in gastenverblijven en kleine hotels, vaak in hetzelfde dorp waar de machines 's avonds voor de deur staan. Gereedschap en onderdelen liggen in de volgauto, maar wie zelf een ketting kan spannen, zal dat hier ooit doen.

En dan staat er 's avonds iemand op de binnenplaats die wil weten wat de machine heeft gekost. Zulke gesprekken duren twintig minuten, verlopen via handen en getallen in plaats van taal, en ze zijn een van de redenen waarom we de etappes kort houden.