Suppen

De meren waarop we peddelen liggen zo hoog dat er aan hun oevers nauwelijks iets groeit: Rapimeer, Aknameer, Goshmeer, Tsakkarmeer. Daarbij het Azat-stuwmeer, dat lager ligt en makkelijker te bereiken is. Wat ze gemeen hebben: geen motorbootverkeer, geen golven, meestal niemand behalve jij. Van de auto naar de oever is het afhankelijk van het meer vijf tot twintig minuten over gras en steenslag, en een board draag je met z'n tweeën duidelijk lichter dan alleen.

Suppen heeft de kortste leercurve in ons programma. De meesten brengen de eerste vijf minuten knielend door, de volgende vijf staand en de resterende twee uur met de vaststelling dat het werkt. Wie ooit op een board heeft gestaan, heeft geen instructie nodig. Wie niet, krijgt er een van tien minuten.

De echte aantrekkingskracht is het perspectief. Vanaf het board kijk je in helder water — op ondiepe plekken liggen de stenen zo duidelijk onder je dat de diepte moeilijk te schatten is. En je bent stil. Vogels blijven zitten als je langzaam nadert.

Er wordt 's ochtends gepeddeld. Vanaf het middaguur wakkert de wind op de open hooglandmeren geregeld aan, en een board met een staand persoon erop is een zeer effectief zeil. Tegen de wind in terugpeddelen is werk, en die fout maken beginners precies één keer.

Het water is ook in hoogzomer koud. Je valt er zelden in, maar als het gebeurt, is de schrik groter dan het gevaar — mits je kunt zwemmen en de leash draagt. Beide zijn bij ons voorwaarde.

Je kunt ook een rondje peddelen en daarna op het board gaan liggen tot de wind komt. Dat mag uitdrukkelijk en is naar onze ervaring wat de meesten achteraf noemen: niet de afstand, maar het halfuur waarin niemand iets van plan was.