Kajakken

Het blad gaat het water in, de boot trekt aan, en twee seconden lang hoor je alleen water van de peddel druppelen. Dan weer. Om je heen ligt de open steppe van Shirak met een rij populieren aan de horizon, en je oog zit dertig centimeter boven het wateroppervlak.

De boten zijn zitkajaks met spatzeil. Tien minuten instructie: peddelgreep, de boogslag — een wijd uithalende trek waarmee je de boot draait — en wat te doen als hij zou kantelen. Dan zit je erin en kom je vooruit. Omslaan is op dit water onwaarschijnlijk, maar we oefenen het toch, omdat al het volgende daarna ontspannener voelt.

Precies hier zit het verschil met het board: van een supboard stap je af als je genoeg hebt en sta je in heupdiep water. Uit een zitkajak met spatzeil stap je niet zomaar. Daarom weegt de wind hier zwaarder. Shirak ligt hoog en open; wakkert het aan, dan drukt het je zijwaarts weg, en de weg terug zit je in de boot uit, of je wilt of niet. Daarom peddelen we 's ochtends en leggen we het keerpunt tegen de wind in.

Twee dingen vallen op. Ten eerste: het is stil. Geen motor, geen verkeer, alleen bladslagen en wind in het riet. Ten tweede: na anderhalf uur voel je je schouders.

De route wordt bepaald door waterstand en wind. In sommige weken peddel je wijde lussen, in andere korte stukken met overdragen. Beide zijn normaal en worden vooraf gezegd.

Zwemmen moet je kunnen. Het zwemvest blijft aan, ook als het water heupdiep lijkt — ondiep betekent niet ongevaarlijk als je in een boot vastzit.

Halverwege stappen we uit op een grindbank, keren de boten om en laten ze leeglopen. Tien minuten staan, de rug strekken, dan verder. Bij twee tot vier uur in een zitkajak heeft de rug dat nodig, en de meesten merken het pas als ze weer staan.