Raften

Raften in Armenië is een kwestie van waterstand, niet van de kalender. De rivieren leven van de sneeuwsmelt, en dat betekent: er is een venster dat in het voorjaar opengaat en in de zomer weer dicht. Wanneer precies, voorspelt in februari niemand serieus.

Daarom begint het met waarnemen. Waar we het water op gaan, beslist zich de week ervoor. Bij hoge waterstand is een passage sportief die bij lage stand een sleeppartij over stenen zou zijn — en omgekeerd zijn er standen waarbij we helemaal niet varen.

Het verloop is overal hetzelfde. Aan de oever volgt de instructie: peddelcommando's, zithouding, wat er gebeurt als iemand uit de boot gaat, hoe je in het water gaat liggen in plaats van staan. Die twintig minuten beslissen meer dan alles wat erna komt.

Dan is iedereen nat. Niet na de eerste golf, maar na de eerste meter. Smeltwater uit de bergen is ook in juni koud, en de eerste golf over de boeg maakt een eind aan elke illusie van droog zitten. Daarna wordt er gepeddeld, en wel samen: een raft vaart doordat zes mensen in de maat zitten.

Tussen de stroomversnellingen is het rustig, vaak in een dalbodem waar geen weg heen loopt. Steile hellingen, grind, een paar bomen, verder niets. De boot drijft, de peddels liggen dwars, en de gids vertelt wat er achter de volgende bocht komt. Die minuten zijn de reden waarom de kou de moeite waard is.

Zwemmen moet je kunnen. Helm en vest zijn niet onderhandelbaar, neopreen evenmin, zolang het water is wat het hier in het voorjaar is.

Aan het eind trekt de bemanning de boot een grindbank op, iedereen is nat, en iemand is onderweg een zonnebril kwijtgeraakt. Neem een complete set droge kleding mee, niet alleen een handdoek — de terugrit in natte kleren is het onaangenaamste deel van de dag.