Rope jumping, 60 meter

Zestig meter is vanuit een vliegtuig niets en vanaf een rotsrand alles. Dat is de hele tegenstelling waar het bij deze activiteit om gaat.

Het verloop is kort en het deel dat jij echt doet nog korter. De riggers bouwen het touwsysteem op aan de rand boven een droge kloof in de Araratregio, je wordt in een volledig lichaamsharnas gestoken, iemand controleert elke sluiting, daarna controleert een tweede hem. Vervolgens sta je aan de rand en wacht je tot je lichaam meedoet met wat je hoofd heeft besloten.

De sprong zelf is een stap naar voren, geen afzet. Er volgt een korte vrije val, dan grijpt het touw en zwaait je in een wijde boog de kloof in. Die boog blijft hangen; de val duurt te kort om te verwerken. Daarna hang je, zie je de wand van binnen en word je omhooggetrokken.

Van aankomst tot sprong verstrijken meestal één tot twee uur. Het meeste daarvan is wachten, toekijken en het inzicht dat toekijken het niet makkelijker maakt. Wie als eerste springt, heeft het beter.

Lichamelijk wordt weinig gevraagd: rechtop staan, je laten vallen, aanwijzingen opvolgen. De rest is kopwerk, en daarom zeggen we het hier duidelijk: wie aan de rand omkeert, heeft niets fout gedaan. Dat gebeurt geregeld, niemand schaamt zich ervoor, en het kost niemand iets.

Trek iets langs en eerder strak aan; in een volledig harnas drukt losse kleding op plekken waar je vooraf niet aan hebt gedacht. Lang haar hoort samengebonden, en in de zakken blijft niets.

In Vayots Dzor bestaat hetzelfde vanaf honderdtwintig meter. Het verschil zit in de seconde voor de ruk, en daarover beslis je op een andere dag.