Canyoning

Canyoning betekent: je gaat een kloof in en komt onderaan weer naar buiten. Daartussen is er geen uitstap en geen afsnijding. Precies dat maakt het verschil met elke wandeling.

In Syunik hebben de beken smalle geulen in de rots gesneden, met gepolijste wanden, kleine watervallen en kommen waarin het water groen staat. De weg erdoorheen bestaat uit vier bewegingen: abseilen, glijden, springen, waden. Wat wanneer aan de beurt is, bepaalt de kloof, niet het plan.

Er wordt geabseild op ingerichte punten, met een gids boven en een gids beneden. De eerste keer is het moment waarop je achterover over een rand leunt onaangenaam; de derde keer niet meer. Glijden is leuker dan het eruitziet, maar vraagt de juiste houding: armen gekruist, benen vooruit, en precies daar gaan liggen waar de gids aanwijst — niet ernaast.

Springen is altijd vrijwillig. Bij elke springplek is er een weg eromheen, en wie niet wil, wordt afgelaten. In een kloof zijn ongewilde sprongen de meest voorkomende oorzaak van verzwikte enkels.

Koud wordt het toch. Neopreen helpt, maar kloofwater komt uit de berg en heeft ook in augustus weinig temperatuur. Na twee uur merk je dat aan je handen. Wie het koud heeft, zegt het voordat hij rilt.

Zwemmen kunnen is voorwaarde, net als een zekere beweeglijkheid: er wordt geklommen, gegleden, gebukt en over natte stenen gebalanceerd. Vaste voet is hier nuttiger dan kracht.

De toegang duurt afhankelijk van de kloof een half tot een heel uur, meestal bergaf en over los steenslag. De uitstap aan het eind gaat weer omhoog, en dan zijn de benen al moe. Reken die twee wegen mee en niet alleen de tijd in het water.

Zodra je bent ingestapt, gaat het alleen nog vooruit. Daarom beslissen we vooraf over het weer en niet onderweg.